Goeiemorgen iedereen!
Zoals ik al zei: "Ja, ik vier Moederdag! En graag zelfs!"
Geïnspireerd door de fotoreeksen van Comptoir des cotonniers, leek het me leuk om hier vandaag foto's te plaatsen van mama en mezelf. Dus heb ik al mijn overtuigingskracht ingezet om ook mijn moeder enthousiast te maken voor het idee. Wat overigens een niet te onderschatten opdracht was - omkoping kwam er nog net niet aan te pas. Ondanks wat onzekerheid en enige nervositeit bij mama, trokken we naar het bos voor een heuse 'fotoshoot'. Zelf vind ik het resultaat heel leuk. Want na enkele gespannen lachjes en onzekere houdingen, vergat ze de camera en hebben we samen gewoon echt plezier gemaakt. Als 'beloning' mag ze vandaag de ketting die ze op de foto's draagt als moederdagcadeau in ontvangst nemen. Want geef toe, dat heeft ze na zo'n inspanning toch wel dubbel en dik verdiend? :)
Als ik denk aan 'thuis', dan denk ik aan gezelligheid, veel gepraat, gelach, lekker eten en aperitiefjes. Er is altijd leven in de brouwerij en iedereen heeft altijd wel wat te vertellen. En de spil die hier alles draaiend houdt ben jij.
Dit gedicht van Herman de Coninck doet me altijd al denken aan het thuisgevoel dat ik krijg in de Bergeikenstraat in Roeselare:
Zo is hier elke dag: de bloemen
gaan de perken te buiten, bomen
waaien in het honderd, en van overal
stroomt klaarte toe
als volk voor een voetbalwedstrijd.
Reeds komt de zon het terrein op-
gelopen, stralend van zelfvertrouwen.
En even sterk zijn hier de dichters.
Hun stevige beelden bewerken de realiteit
als boeren het land,
een werkelijkheid kunnen zij
in hun armen dragen.
Ik hou van dit land.
Als ik ooit uitwijk neem ik het mee.
Ik zal zijn naam noemen
en het zal me volgen.
De ene horizon kijkt klaar
in de andere.
Alle dingen zien elkaar
en dit is goed als een gezin aan tafel,
wetend: iedereen is daar.
Herman de Coninck
Merci, mama.
Merci.
x
Je dochter zal ik altijd blijven.
